Festival op maat

Printervriendelijke versiePDF version

De zomer komt eraan en die staat in Vlaanderen steevast bol van de muziekfestivals. Omdat het voor jongeren met een mentale beperking, een gedragsstoornis of autisme niet altijd mogelijk is om daarnaartoe te gaan, organiseren ze in MFC De Hagewinde in Lokeren al vijf jaar hun eigen muziekfestival: Yololand.

Frans Loos is opvoeder-vrijetijdsbegeleider en medeorganisator van Yololand: ‘We hebben in De Hagewinde sowieso een uitgebreide vrijetijdswerking, omdat het voor de kinderen en jongeren die we begeleiden niet altijd haalbaar is om zomaar aan te sluiten bij reguliere sport- en hobbyclubs. Het was een traditie om met de werkgroep ook elk jaar een fuif te organiseren, maar een aantal jaar geleden merkten we dat dat concept niet echt meer werkte voor onze doelgroep. Een collega opperde toen het idee van een eigen muziekfestival. We wisten dat veel jongeren die bij ons verbleven ervan droomden om eens een festival bij te wonen, maar voor velen van hen kan dat niet. Omdat ze de overdosis aan prikkels en de drukte niet aankunnen, of omdat ze simpelweg de hoge ticketprijzen niet kunnen betalen.’

‘Iedereen was eigenlijk meteen gewonnen voor het idee. Het stond ook vast dat we het festival zo realistisch mogelijk wilden aanpakken, rekening houdend met de noden van onze doelgroepen. We kozen voor een festival met toegangsgeld – 2 euro – en inkombandjes, affiches en banners, eetstanden en randanimatie … Als naam kozen we ‘Yololand’. ‘Yolo’, de afkorting voor you only live once, was toen zeer populair bij onze jongeren en door er ‘land’ aan toe te voegen legden we de link naar bestaande festivals zoals Tomorrowland.’

‘Op ons eerste festival waren enkel onze cliënten aanwezig, ze waren met zo’n 200. Een aantal jongeren en collega’s traden zelf op, maar we konden ook meteen een aantal geliefde lokale artiesten strikken. Het kostte heel wat van onze vrije tijd om alles te organiseren, maar we twijfelden er niet aan om ermee verder te gaan. De kinderen en jongeren zo zien genieten, deed ook ons deugd. Het is voor hen telkens weer een heel positieve, onbezorgde dag.’

‘Onlangs waren we al aan onze vijfde editie toe. Yololand staat intussen ook open voor de scholen waar onze kinderen en jongeren naartoe gaan. Daardoor bereiken we nu zo’n 800 festivalgangers. We hadden dit jaar maar liefst zestien posten met randanimatie, gaande van een workshop vuur spuwen tot springkastelen en een carrousel. Onze hoofdact was Pietju Bell, een Nederlandse rapper waar onze jongeren naar opkijken. De vraag is nu hoe groot we het nog kunnen maken. Natuurlijk zou het leuk zijn om nog meer jongeren uit de buurt te bereiken, maar het belang en de veiligheid van onze bewoners moeten wel centraal kunnen blijven staan. Zo voorzien we bijvoorbeeld rustige ruimtes waar jongeren voor wie het te overweldigend wordt, zich even kunnen afzonderen. Maar Rock voor Specials is bijvoorbeeld ook uit een voorziening voor mensen met een beperking gegroeid, dus wie weet waar komen we nog uit.’

‘Sowieso is het heel leuk om hieraan mee te werken. Het is tof om zoiets onder collega’s te kunnen organiseren, want zo leer je elkaar ook eens op een andere manier kennen. Ook voor ons betekent het festival dus een meerwaarde. Bovendien groeien er nieuwe kansen uit, want enkele jongeren die deejay waren op Yololand, mochten plaatjes draaien op de openingsceremonie van de nationale Special Olympics. Het is fantastisch dat we dat voor hen kunnen bereiken.’