‘Onze samenwerking is een win-winsituatie’

Printervriendelijke versiePDF version

De zoektocht naar een zinvolle dagbesteding voor hun cliënten en de nood aan helpende handen voor het verzorgen van hun dieren, brachten orthopedagogisch centrum KATR!NAHOF uit Antwerpen en ezelopvangcentrum Anegria uit Sint-Gillis-Waas samen.

Karen Cromheeke van Anegria: ‘Het ezelopvangcentrum is eigenlijk een uit de hand gelopen hobby van mijn zus. Wat acht jaar geleden begon met een paar verwaarloosde ezels opvangen, is intussen uitgemond in een opvangcentrum voor meer dan honderd ezels. Om alles rond te krijgen, werken we samen met vrijwilligers. Toen we hoorden dat KATR!NAHOF op zoek was naar partners voor zinvolle dagbesteding, ontstond het idee om samen een aanbod uit te werken voor mensen met een beperking.’

Alain Matthyssens van KATR!NAHOF: ‘Onder begeleiding van Karen kunnen cliënten in groepjes van vijf een halve dag komen meewerken in het opvangcentrum. Er worden voor hen geen extra taken bedacht: ze worden ingeschakeld in de normale werking en helpen bijvoorbeeld met het voederen van de ezels en het schoonmaken van de stallen. Al is er ook aandacht voor het borstelen van de dieren, wandelen en knuffelen. In de toekomst willen we nog een extra belevingsgroep starten waarbij het enkel om die laatste zaken zal draaien, voor cliënten voor wie het werk op de boerderij niet haalbaar is.’

Karen: ‘Ezels zijn heel rustige dieren en kunnen die rust ook uitstralen naar mensen. Ze worden soms ingezet als therapiedieren, maar dat doen wij niet. Het draait hier om het samenzijn met de ezels, de natuur en het werken op de boerderij.’

Alain: ‘Onze cliënten zijn enthousiast. De voorwaarde om dit te kunnen doen, is wel dat er een match is met de dieren, dat het lukt om met hen te werken.’

Karen: ‘We evalueren dat ook voortdurend en zoeken uit wat de mensen het liefst doen, zodat we op hun talenten kunnen inspelen. Een van de jongens helpt me nu bijvoorbeeld om enkele ezels te trainen door ze een halster aan te doen en hen aan een touw door de wei te laten lopen. Daardoor heeft hij nog meer zin om te komen en krijgt hij ook een band met de dieren. Al was ik daar aanvankelijk wel wat bezorgd over: dat de cliënten zich te veel aan de ezels zouden hechten. Want het doel van ons opvangcentrum is natuurlijk wel dat we een nieuwe plek vinden voor hen. Maar doorgaans maken ze daar niet zo’n probleem van, kunnen ze het plaatsen.’

Alain: ‘Onze samenwerking is alleen nog maar een win-winsituatie geweest: wij kunnen onze cliënten een zinvolle dagbesteding aanbieden en Anegria heeft baat bij de hulp. We vullen elkaar dus mooi aan.’