‘Mensen met het syndroom van Down zouden meer kansen moeten krijgen’

Printervriendelijke versiePDF version

Vandaag is Wereld Downsyndroomdag, een dag om te tonen dat anders zijn eigenlijk heel normaal is. Dat bewijst het verhaal van Kevin (32), die zich als vrijwilliger inzet bij kinderopvang Zonnestraal vzw.

Kinderbegeleidster Natalie Sauviller: ‘In november 2013 kregen we bij Villa Kakelbont (een groepsopvang van Zonnestraal vzw, nvdr.) de vraag of we wilden samenwerken met een vrijwilliger met het syndroom van Down. We hebben daar eigenlijk geen seconde over getwijfeld. Gelukkig maar, want vanaf dag één waren al onze kindjes gek op Kevin. Eerst kwam hij een halve dag per week helpen, maar al snel werden dat twee halve dagen.’

Vrijwilliger Kevin: ‘Het is altijd mijn droom geweest om met kinderen te kunnen werken.’

Natalie: ‘De kinderen vragen echt om het meest aandacht van hem. Hij speelt niet alleen met hen, maar helpt ons ook met allerlei taken, zoals de aardappelen schillen, opruimen, afwassen, de kinderen in bed stoppen of helpen eten geven …

Kevin: ‘Ik vind alles plezant om te doen, maar afwassen en spelen met de kinderen vind ik toch het allerleukste.’ 

Kinderbegeleidster Sabine Keppens: ‘In maart 2018 werd Villa Kakelbont opgesplitst in twee leefgroepen. Kevin stond er toen op om ook in De Kids Loft te komen helpen. Hier kunnen we elke dinsdag op hem rekenen en daar zijn we maar wat blij om. We zien Kevin echt als een collega: hij maakt deel uit van het team en betekent een grote hulp voor ons.’

Kevin: ‘Ik heb in de twee groepsopvangen hele toffe collega’s!’

Sabine: ‘De samenwerking met Kevin verliep van bij het begin eigenlijk vanzelf. Hij is heel open naar ons toe en wij ook naar hem. Aan de ouders die langskomen om kennis te maken, vertellen we altijd meteen over hem. We hebben nog nooit een vreemde reactie op zijn aanwezigheid gekregen. En mocht die er toch komen, dan vrees ik dat ze bij ons gewoon aan het verkeerde adres zijn.’

Natalie: ‘Ook wij blijven hem elke week opnieuw met veel liefde en appreciatie ontvangen en hopen dat nog heel lang te mogen doen.’

Kevin: ‘Ik wil dit ook nog heel lang blijven doen! Binnenkort komt mijn nichtje naar de opvang, daar kijk ik naar uit. Als kindjes weggaan omdat ze naar school beginnen te gaan, mis ik hen wel.’

Sabine: ‘Gelukkig komt hij hen dan soms nog tegen in de buurt. Hij is echt de favoriet van de kinderen. Zijn zachte karakter spreekt hen aan.’

Kevin: ‘Al durf ik wel streng te zijn als ze niet opruimen.’

Sabine: ‘Wij vinden het fijn dat we Kevin een kans kunnen geven, want dat zou in onze maatschappij veel meer moeten gebeuren. Mensen met het syndroom van Down kunnen veel meer dan we nog al te vaak denken.’

 

Heb jij ook een verhaal dat anderen kan inspireren? Mail het naar lieve.claeys@vlaamswelzijnsverbond.be.